این روزهایم را، مثال یک قناری که در بی نفسی های تهران میخواد پرواز کند ولی توان ندارد، به سخت ترین شکل ممکن میگذرانم.

چقدر دلم آرامش یک سفر را طلب دارد

به جایی که کسی نداند چه چیز را فریاد می زنم...

امروز پنجشنبه است، نوزدهم دی ماه 98، من و مردم ایران مدت هاست در یک غم مزمن فرو رفته ایم.امروز پنجشنبه است و امروز صبح یک اتوبوس در جاده واژگون شد و تعداد زیادی مصدوم شدن یا عمر خودشون رو از دست دادن.

ما از دوتا دنیای متفاوتیم

زندگی با یه دنیای متفاوت،امکان ناپذیره

از هدفم فاصله گرفتم تو این یکسال،ولی فراموشش نکردم، حالا با همین ته مونده انرژی که دارم می جنگم براش، من بدستش میارم، سال دیگه این موقع مینویسم که رسیدم بهش، ولی نه مثل امشب با گریه ای از سر غم، با اشک خوشحالی